Het schatten is een vermoedelijke waarde bepalen uitgaande van een bepaalde kennis, gebaseerd op de gebruikelijke schattingstechnieken en op ondervinding en het op de hoogte zijn van de immobiliënmarkt.
De venale waarde of verkoopswaarde of veilbare waarde stemt overeen met de prijs die kan bekomen worden bij een verkoop, in normale omstandigheden en onder normale voorwaarden van publiciteit en als gevolg van een voldoende mededinging.
De waardebepaling zal gebeuren aan de hand van de analytische methode.

In de analytische methode wordt een eigendom onderverdeeld in verschillende partimenten, nl. de grondwaarde en de waarde van de constructie.
De grondwaarde is te bepalen uitgaande van de vergelijkingspunten.
De waarde van de constructie kan afgeleid worden uit de nieuwwaarde rekening houdend met de technische en economische sleet. Bijkomend wordt er rekening gehouden met de aard, de ligging, de oppervlakte en de verhoudingen van de oppervlaktes, het volume van de constructies, de afwerking van de constructies, de stedenbouwkundige voorschriften, het vetusteits- en venaliteitspercentage.

De vetusteit of sleet aan een gebouw is de waardevermindering op basis van de ouderdom, het gebruik, de frequentie van het onderhoud en de kwaliteit van het onderhoud. Dit is met andere woorden de slijtagegraad van het te ramen goed die normaal in verhouding ligt met de leeftijd van de woning.
Het vetusteitspercentage is omgekeerd evenredig met de waarde van het pand.

De venaliteit is het antwoord op de vraag hoeveel potentiële kopers er te vinden zijn voor het te ramen onroerende goed. De venale waarde wil een indicatie geven over de grootte van de groep zoekenden naar dergelijke panden.

Bij een onderhandse verkoop zoekt de verkoper of zijn vertegenwoordiger een koper voor het onroerende goed. De koper en verkoper sluiten een akkoord over de verkoop van een onroerend goed tegen een welbepaalde prijs. Deze overeenkomst is bindend voor beide partijen en vormt het bewijs tussen de partijen van het contract en zal als basis dienen voor de notariële akte.
Tussen de onderhandse verkoopsovereenkomst en de notariële akte verloopt maximum vier maanden.
Naast de onderhandse verkoop kunnen onroerende goederen ook openbaar verkocht worden. Hierbij wordt de prijs bepaald door opbod, zowel bij een vrijwillige als een gedwongen of gerechtelijke verkoop. De gedwongen verkoop is de verkoop van een gebouw waarbij het gebouw moet worden toegewezen, ongeacht de gehaalde prijs.

Als u overweegt een grond, huis of appartement aan te kopen, kunt u er een optie opnemen. Dat betekent dat de eigenaar afspreekt dat hij het goed niet aan iemand anders verkoopt binnen een bepaalde overeengekomen termijn. Als u binnen deze periode beslist om te kopen, laat u dat schriftelijk weten aan de verkoper. De optie wordt dan gelicht en de verkoop is definitief. Als de optie niet wordt gelicht binnen de bepaalde termijn, is er geen verkoop en kan de eigenaar het onroerend goed aan iemand anders verkopen.

De kosten bij de verkoop uit de hand zijn samengesteld uit de registratierechten, de algemene aktekosten en het honorarium van de notaris.
Wat de registratierechten betreft, betaalt u normaal het groot beschrijf. Soms worden deze rechten beperkt tot het klein beschrijf wanneer het niet-geïndexeerd kadastraal inkomen niet hoger is dan een wettelijk vastgelegd bedrag, dat varieert naargelang het aantal kinderen ten laste. De tarieven van de registratierechten en de precieze regels voor de berekening verschillen naargelang het onroerend goed in Vlaanderen, Brussel of Wallonië ligt.
De algemene aktekosten hebben betrekking op een aantal uitgaven die de notaris moet maken om de akte op papier te kunnen zetten. De kosten voor het materiële werk zijn de fiscale en hypothecaire opzoekingen, aanvraag getuigschriften, overschrijving hypotheekkantoor en nabewerking. Hiervoor is een forfait voorzien van 525 euro en voor een sociale akte 450 euro.
Het honorarium van de notaris wordt berekend op de verkoopprijs van het onroerend goed en is uitgedrukt in een percentage van dat bedrag. Per schijf daalt dat wettelijk vastgelegd percentage.
Bij de aankoop van een woning, kan er in bepaalde omstandigheden gevraagd worden om het BTW-tarief toe te passen in plaats van registratierechten te betalen. Dit kan alleen voor een woning, niet voor de grond. Deze regeling wordt meestal gebruikt bij de aankoop van een woning op plan of bij verkoop van woningen, gebouwd door een projectontwikkelaar. Ook als een particulier zijn woning verkoopt, kan hij soms voor de BTW-regeling kiezen in plaats van registratierechten. Het voordeel is dat de verkoper de BTW die hij heeft betaald, kan terugkrijgen en een aantrekkelijke verkoopprijs kan bepalen.
Een verkoop van een nieuwbouw onder BTW-tarief kan tot uiterlijk 31 december van het tweede jaar volgend op het jaar waarin het gebouw in bezit is genomen.
Het honorarium van de makelaar is verschuldigd door de verkoper en niet door de koper.

Er zijn twee soorten kosten die u in aanmerking moet nemen. De schatting- en dossierkosten en de notariskosten.
De geldschieter mag u enkel schatting- en dossierkosten aanrekenen. De kosten van zo'n schatting zijn voor uw rekening. De geldschieter dient u hiervan op voorhand te verwittigen en de betaling ervan mag slechts gevraagd worden na uitvoering van de schatting.
Dossierkosten mogen maar worden aangerekend als de geldschieter zijn aanbod schriftelijk heeft geformuleerd.
In dit leningsaanbod moeten alle leningsvoorwaarden staan, alsook de geldigheidsduur van zijn aanbod.
De kosten die de notaris aanrekent zijn wettelijk vastgelegd. Het bedrag dat u aan de notaris moet betalen, dient u onder te verdelen in twee soorten kosten, de belastingen nl. registratierechten, hypotheekrechten en zegelrechten en de eigenlijke notariskosten.

Het kadastraal inkomen kan omschreven worden als het normaal gemiddeld jaarlijks netto-inkomen gedurende 1 jaar dat door de administratie van het kadaster wordt vastgesteld.
Het bedrag van het K.I. stemt overeen met een jaarlijks inkomen, het is een vermoed inkomen vastgesteld door de vergelijking met andere percelen. Er wordt geen rekening gehouden met abnormaal hoge of lage huurprijzen. De lasten die de verhuurder moeten dragen worden in mindering gebracht. Het is met andere woorden een manier om aan een onroerend goed een waarde te geven en om zo uw onroerende voorheffing en personenbelasting te berekenen.

Het onderschrijven van een brandverzekering is in België geen wettelijke verplichting. Toch zullen de meeste huurovereenkomsten voorzien in de verplichting om een brandverzekering voor te leggen. Zowel de verhuurder als de huurder dienen een brandverzekering af te sluiten. Zij zijn immers aansprakelijk tegenover elkaar. Bv. na een brand moet de huurder de eigenaar van het gehuurde pand vergoeden voor de geleden schade.
Door het afsluiten van een brandverzekering wordt het patrimonium van de verzekerde beschermd tegen allerlei risico’s.